Taniec między kroplami

Taniec między kroplami

Wierzyłam, że to miłość na zawsze. Marzyłam o wspólnej starości i uczuciu po grób. Ślubowałam na dobre i na złe. Nie udało się. Mówili „to taki dobry człowiek, a ty nie walczysz”. Nie wiedzieli, jak długo walczyłam i ile poświęciłam. Sztuczne uśmiechy za dnia i udawane uczucie o zmierzchu. Kwiaty od święta, wymuszone wyjścia do ludzi, wakacje na pokaz. Przykładna żona, matka, pani domu. Czyste okna i zapach sernika wypełniający niedzielne popołudnie. Marzenia rozdeptane na lśniącej podłodze ze starego dębu.

Najtrudniej było pożegnać resztki nadziei. Łapałam się jej skrawków i omijałam wzrokiem oczywistości, by zasłużyć na drobny gest i uśmiech. Mnóstwo niewypowiedzianych prawd, by od czasu do czasu usłyszeć te dwa słowa. Puste wieczory, słony smak łez i chłód pościeli wreszcie pozbawiły mnie złudzeń. Z samotności zbudowałam odwagę do walki o siebie.

Byłam pewna, że już za późno na nowe życie we dwoje. Jednak zdążyłam. Nie wiedziałam, że moje serce może jeszcze bić tak szybko. Myślałam, że dłonie będę mi drżeć już tylko ze starości, a nie ze zdenerwowania przed pierwszymi spotkaniami. Radość z każdej wspólnej chwili, zakwasy ze śmiechu i rozmowy bez końca. Dotyk przeszywający na wskroś. Już nic nie musiałam, wszystkiego chciałam. Przypomniałam sobie, jak cudownie pachnie powietrze po burzy w upalny dzień. Poczułam, jak dobrze smakuje wspólnie wypita kawa i tarta ze szpinakiem zrobiona na cztery ręce. Jak miło jest wstać o poranku, by zobaczyć pomarańczowy wschód nad rozlewiskiem, a potem leżeć pod sosnami z twarzą muskaną promieniami. Jak cudownie jest biegać boso po trawie mokrej od rosy i tańczyć między kroplami deszczu na rozgrzanym chodniku.

Tego dnia podziwialiśmy klucze ptaków na tle zachodzącego słońca. Dzięki Tobie było na zawsze, na wspólną starość i po grób.